19/9/2009 - ?

Tam iyileşti derken patlıyor dikişleri içimdeki yaraların..
Herşey tekrar sessizlikle huzur bulacak diyorum,
Birden yansımaların yanılsamalarım oluyor..
Gözlerimi kapatıyorum, düşlerim kaçamaklarım, kaçamaklarım
kabuslarıma dönüyor.

Bu Can benim, yaşayan ben, mutlulugu ve acıyı hisseden bu beden...
Peki bu hayat kimin öyleyse?

Bütün sevdiğim nesneleri yanıma alıyorum, bütün ihtimalleri düşünerek tüketiyorum beynimi..
Bütün iyi ihtimaller ütopya..

Ne yapmalı? Nasıl yapmalı?

14/9/2009 - Ruh,ten gidişler

Ben ruhunda dolaşıyordum , sen teninde hissederken...
Ve somutlaşıyordu ruhun gözlerim her kapandığında..
Belirsizlik ve kuşku sarıyordu hücrelerimi.

Sonra açılıyordu gözlerim,
Ve ruhun içimde vücut buluyordu, Sen bedeninde hissederken....

Şimdi ruhun içimde gidiyorum, terk ediyoruz seni..

7/9/2009 - Yen(nil)gi

umut uykuya teslim oldu

Hangimiz daha derindeyiz bilmiyorum..
Uykudaki umutlarmı yoksa bütünleşmiş tutkularmı..

Gece öksürük ile çıkan sigara dumanlarına teslim oldu
hangimiz daha erken yanıp sönecek
dudağımdaki sigaramı yoksa içime çektigim ateşinmi..

çok içerde bir yerlerde Korkuya teslim oldu bedenim
ellerimde duruyor kılıfı ruhunun
hangimiz daha erken soyunacak bilmiyorum
yanıp tutuşan içimdeki denizmi yoksa bedenlerimizdeki kılıfmı.

Ölüme teslim olacak canlarımız
Hangimiz daha erken öleceğiz bilmiyorum
Benmi? Senmi? yoksa gece yarısındaki günahlarımızın suçlusumu?

7/9/2009 - Atlasın omuzlarında dünya..

Önce nefesin
Sonra korkuların(m) dolaşıyor saçlarımın arasında.
Her dokunuşta masum çocuklar gülümsüyor teninde
Ve diyorlarki
Vakit  yok düşünmeye ..
Çocukları aglatmaya hakkımız yok ki.


Her solukta biraz daha daralıyor zaman
Ve
Düş perdesinin aralanmasına izin vermiyor  karanlık
Nefesler ve korkular birbirine karışıyor..
Beynimde patlıyor çığlıklar,
Oysa hakkımız yok çocukların gülmesini engellemeye…



Bir bir düğümleniyor alabildigine herşey
Prangalı tutsaklar gibi düşlerin,
korkuların
ve  solukların ucunda idamı bekliyor yarın..

Bir el atsan çözülecek bütün dügümü geminin
Gemi Yol alacak
Ve  Sonsuz ırmaklar dolaşacak yeni doğmuş çocuklar..
Ya çözüleceğiz birbirimiz içinde bir bütünün parçlarını birleştirerek
Yada ben çözüleceğim bu işkencede diyor yigit sevdigine….


Sonra bir bakıyorum da
Atlas’ın yükü hafif geliyor gözüme,
Benim ruhum seni taşır yangınlar içinde
Ateşe giden pervaneler gibi
Önce nefesim tutuşur sonra ben yanarım ateşinle..
Külüm savrulur vücuduna usulca
Savaş bitimini simgelercesine
ve salınır tutsaklar bir bir dudaklarından dudaklarıma..
bu söz, bu şiir burda bitiyor
oysa bu nefes, bu hengame bende devam ediyor..
 

7/9/2009 - eziir [eziyet, şiir]

kim bilir belki bir asırdır ,

tam bir asırdır yaşıyordu aşk,

ve aynı çocukluk vardı üzerimizde,

çürüyen tek şey bedenlerimizdi..

eziliyordu bakışlar,

suretler,

hayal parçacıkları,

sırasıyla birbirine karışıyordu..

Kesik cam parçalarından bir görüntü..

Hep aynı hayal kaldı aklımda..

sonra sen gittin, ve durdu zaman..

ve ben istedim ki sende aynı düşü kur.

tam 1 asır sonra birleşsin bedenlerimiz

bütüün çığlıklar, bütüün gözyaşları

uzun ve soluksuz bir sevişmenin ardından çıkagelsin...

dönüyordum düşler pençesinden..

ve öylesine ağırdı ki sigaranın dumanı,

sensiz geçen geceler  gibi ilerliyordu

ve aşk gibi zehirliyordu havayı..

sen gitmiştin

ürkek dudaklar arasında bir sigaranın dumanında kalmıştı suretin

düşlerimi sisler altında bırakan..

Ben bir aşk yılı ilerlerken

dünya 1 asır ilerlemişti..

Ama şimdi sen geleceksin ya,

ben 1 asır düşünürken seni

hiç ilerlemiyor yelkovan...